Hakikati Kimse Kandıramaz

Kendini bilmeyen ve kendine özellikler kazandırmayan, başkası olmak zorunda kalır. Kendini dönüştürmeyen yüklerinden kurtulamaz; mutlu olamaz, sevgi duyamaz ve yaraları onaramaz.

Varlığın nelere dayandığını ve hayat kıvılcımlarının nasıl parladığını dert etmeyenler ve içindeki uyanışı erteleyenler sessizce egemen anlayışa teslim olurlar.

Hayata karşı vefalı olmak, vicdanı temiz tutmak, bilinçlenme ve öğrenme süreçlerinde kalmak insanı olağan sınırların ötesine taşır. İrade, bu değerlerin yaydığı duruluk içinde açığa çıkar. Bilinçlenmek sorgulatır, sorgulayan bilinçlenir.

Kendisini her şeyin merkezine koyan ve başkalarının yeterliliğini eksilterek kendi konforunu çoğaltmayı önceleyenlerin gelişimi ise eksik kalır.

İnsanın toplumsal ve evrensel ilişkiler içinde kendini bulması ve yeni deneyimlere açılması, sadece politik bir tercih değildir; aynı zamanda kendi varlığının konuşmaya başlamasıdır.

Kendini her konuda yeterli görmek ve bir başkasından daha ileride olduğunu sanmak, gelişim yolunda derin bir tuzaktır.

Diğer varlıklara ve evrenin doğal ilerleyen formlarına saygı duymak, diğerini kendi ahlakı ve algılarıyla yargılamamak, hak ve adalet ilkelerini yaşamın önceliği hâline getirmek, insanlaşmayı el üstünde tutar.

Başkalarının duygu, düşünce, tercih ve ümitlerine daha geniş alanlar açmayan biri, geriye itilen gruplarla eşitlik ilişkisini nasıl kuracak ki? Yeryüzünün çarpık işleyen çarklarına nasıl dur diyecek ki?

Yaşam hakkı ile birlikte mutlu ve güvenli olma hakkının korunmasına dair ses olmak, geleneksel hâle gelen önyargıları ve yanlış kabulleri kırabilir. Bizi soluklandıranı ve ümitlendireni açığa çıkarmak özlemimiz olmalı.

Yüreğimiz ve bilincimiz dünyaya açılmalı. Hayatın içindeki acıya, duran kalbin isyanına ve anlaşılmayı bekleyen milyonlara içimizdeki bir doku gibi sarılmalıyız.

“Çünkü insanın gerçek zenginliği yalnızca sahip olduklarında değil, paylaşabildiklerinde, çoğaltabildiklerinde ve başkalarının yaşamına katabildiklerinde ortaya çıkar.”

Aslında çoğumuz açık denizde küreklerimizin elimizden niçin alındığını biliyoruz. Neden duyarsızlaştığımızı az çok tahmin ediyoruz. İyi ile kötünün, doğru ile yanlışın, esaret ile özgürlüğün farkını da biliriz. Ama iş bunları hayatın içinde canlandırmaya gelince kendi kabuğumuza çekiliyoruz.

Modern insanın meselesi, estetik, etik, kültürel, sosyal ve eşitlik esaslarına dair sorumluluk alma duygularının korkak ve etkisiz kalmasıyla ilgilidir.

Özgürlük ve eşitliği geliştirmek, demokratik kültürü ve barışçıl ilişkileri çoğaltmak bir lütuf değil, bir gerekliliktir. Tarihteki insanlaşma çağlarının miras bıraktığı bu temel ilkeler, esas doğuşumuz olmalı.

Dayanışmayı eksiltmeyen, empatiyi yücelten, sevgiye ve ortak sevinçlere önem veren insan dünyayı buluşturur; başkasıyla kurulacak ortak geleceğin fidanı olur.

Bu iyi ve doğru insan, acıyı kendi acısı gibi hisseder, diğerine uygulanan sömürü ve zulme samimiyetle karşı durur. Kendi “mutlu geleceğini”, başkasının mutlu hayallerini yok ederek kurmaz.

Aslı astarı ve hiçbir yararı olmayan gündemlerde boğulmaya vaktimiz yok. Tüm dünyada hayatı daha üstün çizgilere çekmeye ve olumluyu karanlığı vuran ışık demeti hâline getirmeye ihtiyaç var.

Dünün bugünü tomurcuklandırdığını ve geleceğin pencerelerinin aslında bugünden aralandığını unutmayalım. Yakın ve henüz görülmeyen zamana umut taşımak ancak bugün yüreğimizi seyirci olmaktan çıkarmakla mümkündür.

Elbette büyük öngörüye sahip olsak bile geleceğe bugünden müdahil olabilmek kolay olmuyor. Zaman zaman duygularımızın tadı da kaçıyor. Ama kimsenin hayatın gerçeğinden ve hakikatten kaçışı olmuyor. Hakikati kimse kandıramaz.

İçimizdeki yaşam duygusunun bir an bile kopmasını istemiyorsak, çelişkilerimizle hesaplaşmalı ve gerçeklerle yüzleşerek kalbimizin atışlarını canlı tutmalıyız.

İnsan, en iyi ihtimallere hazır olduğunda ve zor imkânları zorladığı oranda kendini doğurur.

Kendini hâkim anlayıştan ve egemen düzenden çekip alan insanın “sezgisi bilgiden, bilgisi vicdandan, vicdanı özgürlükten, özgürlüğü de ortak yaşam sorumluluğundan beslenir.”

Unutmayalım!

“Gerçek insan, kendi eksikliğiyle yüzleşebilen ve yanılabileceğini kabul eden, başkasından öğrenen ve gerektiğinde kendisini yeniden kurabilen insandır.”

Yararlanılan Kaynaklar ve Alıntılar:

Gürsel Karaaslan-İnsanlaşmak yazısı ve diğer yazıları.