Dini bayramlar, çoğu insan için artık eski yerini korumasa da bir kesim var ki, yalnızca bu bayramlarda gelen ziyaretçilerin saçlarına ve yanaklarına uzanacak halini her zaman özlemle bekleyecek. Kimsesiz çocuklar ve yaşlılar...
Çocuk Yuvası’nda barınan annesiz, babasız ve sevgisiz çocuklar, bayramda ziyaretlerine gelen konukların verdiği çikolata ve şekerleri tüm yaşıtları gibi seve seve zevkle yedi.
Tek eksikleri olan sevgi ve ilginin kısa süreli olduğunu biliyorlardı. Küçücük yüzlerinde sevinçle karışık bir burukluk olduğu her hallerinden belliydi.
Bazıları yaşlarının küçük olması nedeniyle, neler olup bittiğini anlamadan bakıyordu etrafına, bazısı arsızlığa vurmuş bir yüz ifadesiyle, bazıları ise anlamlı bir dalgınlık içindeydi.
Kim bilir küçücük sevimli kafaların içinden neler geçiyordu? Mutlu bir evde, anne- baba ve kardeşlerle bayram özlemi hangisini daha fazla mutlu ve bahtiyar etmezdi?
Yüzlerindeki ifadeleri, duruşları ve tavırlarıyla, minicik dünyalarından, bayram için ziyaretlerine gelenlere hayat dersi verecek kadar olgun ve büyüktüler.
Yaşıtlarına göre, önlerinde oldukça zorlu bir yaşam mücadelesi vardı. En zoru ise sevgisizlikti. Arada bir bayramlarda başlarına uzanan şefkatli bir elde bulabildikleriyle yet inmek zorundaydılar. Bu onların elinde olmayan, ama asla değiştiremeyecekleri zor bir yazgıydı. Sonuçta yenen çikolata veya şeker sevginin yerini alabilir miydi?
RSS