O gülen yüzünü ve kocaman kalbini çok özlüyorum

Aykut'u Talas'tan sonra hiç görmedim. Son birkaç yıl yeniden bulduğumu söyleyebilirim. Bu birkaç yılda o kadar çok şey paylaştık ki. Yaşadıkları, sevdikleri, sevmedikleri, kızdıkları... Hayatına ne kadar olumlu şeyler sığdırmış, inanılır gibi değil. (Tek olumsuz düşüncesi ülkenin bu yöneticilerden kurtulamayacağı idi.) Antep tutkusu bunların başında idi ve çok arzulamasına karşın bırakıp İstanbul'a gelemiyordu. En çok da arkadaşları ile olmayı düşlüyordu. Olmadı be Aykut'um, çok erken oldu. O gülen yüzünü ve kocaman kalbini çok özlüyorum. Başka bir yerler varsa eminim gülen yüzünle en seçkin yerde oturuyorsundur.