İnsan, Kalbinde ve Zihninde Büyük Yaralarla Geziyor
Kafamız yastıktayken büyük planlar düşler, büyük bir heyecanla yeni güne uyanırız. Her şeyi kendimiz için arzuluyor, sanatı, edebiyatı, kültürü ve bilgiyi kendimize göre tarif ediyoruz...
Daha çok paramız, daha fazla gücümüz ve daha büyük nesnelerimiz olsun istiyoruz. Böylece dünyaca ünlü, zengin ve başarılı kişiler hayallerimizi süsler.
Bir yandan da herkesin ilgi duyduğu bir şair, kalemi güçlü bir yazar, yaratıcı bir ressam ya da enstrümanlarıyla salonları sarsan bir müzisyen olma içgüdümüz canlanıyor.
Kendimizin ve hayatın içine girmeden daldan dala atlıyoruz. Kendimizi birkaç saniye içinde bir sürü konuya yorum getirirken buluyoruz.
Amaçsız bilgi ve ilgiler karşısında insanın duyguları ve düşünceleri sersemlemiş durumda.
Anlamlı olan her şeyi elimizin tersiyle ittiğimizi bilmiyoruz ki!
İnsanlar birbirini anlamaktan çok uzaklaştı. Yaşamın vaat ettikleri yaşanmıyor. Bir sürü sohbet, bir sürü mutlu tablo yok oluyor.
Bir yandan da içimizdeki hiyerarşik zihniyeti, geleneksel fikir ve düşünsel hükümleri herkese dayatmayı doğal görüyoruz.
Daha da önemlisi, sorumluluk gerektiren durumlardan kaçıyoruz. Çünkü insan ya bilmekten korkuyor ya da samimi olmanın yükünü taşıyamıyor.
Bu nedenle sesini yükseltiyor; suçluluk duygusunu bastırmak istercesine haykırıyor. Rönesans'ın perspektifini biz bulmuşuz gibi dikleniyoruz.
Acaba gerçekten özgür bilincimizle hayata seslendiğimizi mi düşünüyoruz? Kaç kez yargıladık ki olan biteni?
Zihinlerimiz çoğunlukla kurnazlık yapıyor; duygularımızı bastırıyor, hislerimizi engelliyor, hakikate açılmamızın önünü kesiyor. En güzel tablolara, şiire ve şarkıya karşı isteksiziz. Sonbaharın rengârenk desenlerinde aşkı kaçırıyor, kalplerimizi bomboş bırakıyoruz.
Ortak beden olmayı, başka yüreklerde buluşmayı unutalı ve kendimizi iç sesin ritmine bırakmayalı çok oldu.
Silahın yerine sanatın, cehaletin yerine felsefenin, güce tapmanın yerine nezaketin hâkim olduğu bir gezegen yok artık. İnsan, kalbinde ve zihninde büyük yaralarla geziyor.
Nesnel olana değil öznel olana, toplumsal olana değil bireysel çıkara açık hâle getirilmişiz. Artık genelleşmiş kavramların ve birçok uygulamanın doğruluğunu araştırmayı gerekli görmüyoruz.
İnsan olmanın ne demek olduğunu anlamaya yönelik çabalar da var aslında. Asırlardır her insan hayatın ne anlama geldiğini bilmek istiyor. Ama çoğunluk ister kölelik olsun ister özgürlük, ister mutluluk ister mutsuzluk olsun, hayatın anlamını doğru yerde aramıyor.
Örneğin milliyetini, ırkını, inancını, cinsiyetini veya kimliğini üstün tuttuğunda kendisini güçlü, özgür, mutlu ve haklı sanıyor. Kutsanmış değerler söz konusu olduğunda yoksulluğun, hak gasplarının, sefaletin ve eşitsizliğin önemsiz olduğu propagandası birden her alanı kaplıyor. Çocuk ve kadın katliamları ile işçi ölümleri her zaman başka görüntülerle örtülüyor.
Dünyanın büyük çoğunluğu, aslında çoğu zaman kendini başkasının aklına ve sözüne bırakıyor.
Bu nedenle insan olmanın ne anlama geldiği konusunda kesin bir şey söylemekten kaçınıyor; bu konudaki endişeleri sorgulamaya da gerek duymuyor.
Bu durumda insanın farklı varoluş olasılıklarını, bu seçeneklere kaynaklık eden koşulları ve koşulları besleyen hakikati görmeden doğru bir yaşamı anlama olasılığımız da azalıyor.
Belki tüm bunlar iyimserlik saçmıyor ama gerçeklikle karşılaşmadan umudun kapısı açılmıyor ve daha iyi yaşama giden yol temizlenmiyor.
Hepimizin yaşamı daha iyi koşullarda sürdürme isteği var. Kendimizle ve dünyayla daha duygusal, daha özgür ve daha dokunaklı bağlar kurma beklentimiz var.
Sorumluluk almak, farkında olmak ve kutuplaşma yerine paydaş olmak; daha iyi bir yaşamı sürdürme ümidimizi büyütecek şeyler.
Zaten insan umut edendir. Yeryüzünde ne kadar kötülük hâkim olursa, o kadar çok iyilikle kucaklaşmaya hazırlanıyoruz demektir.
Çünkü kötülüğün mutlaka yenileceği gerçeği var.
Umudu çoğaltalım.
Çünkü insan umut etmekten vazgeçerse kaybeder; kendi insanlığını da o zaman geride bırakır.
Kaynaklar:
Erich Fromm-Umut Devrimi
