Birlikte İnsanlaşmayı Öğrendiğimiz Gün Özgürlük Başlar

Hayatın tek başına çözülemeyecek kadar karmaşık olduğu çoktan keşfedildi. Hayata dair hiçbir şey sabit kalmıyor. Zaman ilerledikçe yalnızca dünya değişmiyor; insanın korkuları, umutları ve arayışları da değişiyor. İçimizdeki belirsizlikler, yüreğimizi sıkan kaygılar ve derinlerde uyuyan duygular her gün yeniden anlaşılmayı bekliyor.

Bu gerçeği çok önce fark eden bilgeler, anlamanın yolunun birlikte düşünmekten geçtiğini söylediler. Çünkü kimse kimseye hakikati öğretemez. İnsan ancak kendi içindeki hakikati görebileceği şartlara kavuşabilir. Başkaları kendi ışığımızı fark etmemize yalnızca vesile olabilir.

Bunun için önce kendimize duyduğumuz hayranlığı yenmemiz gerekir. Yeni bir hayranlık üretme peşine düşmeden, hiçbir düşünceyi mutlaklaştırmadan, gördüğünü, dinlediğini ve okuduğunu sorgulayabilen insan özgürleşme yoluna girebilir.

Asıl mesele; zihinsel ve duygusal olgunluğa yaklaşabilmek, geçmişle bugünü çatıştırmadan düşünceyi olgunlaştırabilmektir. Çünkü keskin hükümler, kendine hayranlık ve aşırı negatiflik arttıkça yalnızca insan değil, dünya da biraz daha kırılıyor.

İnsanlık, yeryüzü kalabalıklaşıp, sorunlar çoğaldıkça önce bireysel güvence aradı. Yapılamayacak olanı istedi; yarınına mutluluk, geleceğine kesin garanti aradı. Oysa yaşamın doğasında böyle bir güvence yoktur.

Osho'nun söylediği gibi: "Yarın için güvence istemek, sürekli korku içinde olmak demektir." Geleceğin korkusuna tutundukça elimizdeki tek gerçek olan bugünü de tüketiyoruz.

Yine Osho'nun başka bir tespiti üzerinde durmaya değer: "Köle olmayı öğrendik. Korkmamız, açgözlü, hırslı ve rekabetçi olmamız istendi. Sevgisiz ama öfke ve nefretle dolu yaşamamız beklendi."

Belki de modern insan kadar kendini özgür sanırken bağımlılıklarını kendi tercihi gibi yaşayan başka bir uygarlık olmadı. Çoğumuz artık kapalı penceremizin perdesinin ötesine bakmayı bile denemiyoruz.

Peki gerçek yol nedir?

Belki de yeni bir yaşam...

Ama o yaşam; bilinçaltına ittiğimiz duygularla, unuttuğumuz vicdanla ve içimizde saklı duran ışıkla yeniden buluşabildiğimiz ölçüde mümkündür.

İnsan, karşısındakini kendi mülkü gibi görmeyi bıraktığında önyargılar çözülmeye başlar. Bir başkasının sahibi olamayacağını anladığında ise belki ilk kez gerçekten sevebilir.

Özgürleşip dünyayı iyileştirmek istiyorsak önce sevmeyi öğrenmeliyiz. Çünkü sevmemek, hayata karşı işlenmiş en büyük haksızlıklardan biridir. Aşkı da sevgiyi de özgürlüğü de kapitalist düzenin ellerine bırakmasak mı?

İçindeki kahkahaları korkmadan atabilmek ne güzeldir. Herkes için böyle bir dünyayı istemek kadar değerli ne olabilir k?

Sahip olma hırsından uzaklaştıkça zihnimiz ve ruhumuz zenginleşir. Hani Buda'nın dediği gibi: "Tartışsaydım kaybedecektim. Çünkü tartışılmayacak, sadece deneyimlenecek şeyler vardır."

Buna rağmen gün içinde defalarca öfkeye teslim oluyoruz. Oysa öfke, en değerli enerjimizi tüketiyor; yaratıcılığı köreltiyor, umutları yıkıyor. Bilgelerin dünyasında öfke ve kin hiçbir zaman kalıcı bir yer edinmedi.

Belki de artık hazır çözümler dağıtmak yerine yaşadığımız şehrin, mahallenin, sokağın ve köyün insanlarıyla ortak bir gözümüz ve kolektif fikirlerimiz olmalı. Birbirimize karışıp, birbirimizi anlamamız gerekiyor. Çünkü tahakküm de ezilmişlik de kalıplaşmış öğretiler de ancak birlikte düşünerek aşılabilir.

Eğer toplumlar gerçekten bir kurtuluş arıyorsa, başını kumdan çıkarmalıdır. Ayrımı körükleyen, güçlüyü öven, hırsı ve kibri kutsallaştıran anlayışla yüzleşmeden ne kendimizi ne de dünyayı değiştirebiliriz.

“Hayat, sorgulayanlarla anlaşılır; öğrenenlerle büyür.” Belki de gerçek özgürlük, birbirimizi değiştirmeye çalışmayı bırakıp birlikte insanlaşmayı öğrenebildiğimiz gün başlayacaktır.

Yararlanılan Kaynaklar ve Alıntılamalar:

Tantra Dönüşümü-OSHO

Her Umut Ortak Arar-Nilay Örnek

Bir Uygarlık Krizi olarak Kadın Sorunu-Just Paste it