Hayatın Tek Zirvesi Yoktur

Hayatımıza giren, içimizde büyüyen iyi ya da kötü durumlar kendiliğinden oluşmuyor. Sevdiğimiz veya sevmediğimiz olaylar, duygular ve düşünceler bir anda biçimlenmiyor. Hayatımızda gelişip, değişen çoğu şey, farkına bile varmadığımız ilişkiler ağına tabii.

Hayallerimizi, umutlarımızı ve beklentilerimizi beslerken geçmiş deneyimlerimizin süzgecinden geçiyoruz. Ailemizden, toplumdan, başkalarının hayatımıza bıraktığı izlerden etkileniyoruz.

Dünyamıza dokunan dış olayların etkisiyle hayalle hayalsizlik arasında gidip geliyoruz. Böylece çoğu zaman düşlediğimiz hayata ulaşamıyoruz.

Zaten insan, arzuladığı hayatın bütününe hiçbir zaman bütünüyle ulaşamıyor. Bir isteğimiz gerçekleştiğinde başka bir beklenti kapımızı çalıyor. Hayat, hiçbir zaman tamamlanmış bir tablo olmayacak.

Belki de doğamızdaki pek çok şeyi ya gereğinden fazla büyütüyor ya da görmezden geliyoruz. Her iki durumda da kendimizden uzaklaşmaya alan açıyoruz.

Örneğin herkes mutlu olmak istiyor. Ancak mutluluk, yolda yürürken rastlayıp avuç avuç toplayabileceğimiz bir nesne değil.

Oysa mutsuzluk dünyada giderek daha kolay üretilen bir duruma dönüşmüş gibi. Bu nedenle mutsuzlukla baş etmek, insanın öncelikli meselelerinden biri hâline geliyor. Modern dünyada mutluluğu korumak da giderek güçleşiyor.

Mutlu olmak istiyorsak önce hayatın zorluklarıyla karşılaşmaya hazırlanmalıyız. Dar sınırlarımızı aşmayı, belirsizlikle yaşamayı ve gerektiğinde yeniden başlamayı öğrenmeliyiz. Yumuşak kalpleri çoğaltmalı, belleğimizin ezberlerini bozmalı ve umutları yeniden diriltecek nedenlere inanmalıyız.

Herkes âşık olmanın, dolu dolu sevmenin ve özgür yaşamanın peşinde. Ancak insan, hayatla arasında kurduğu yapay bağların bu güzellikleri nasıl çürüttüğünü çoğu zaman görmek istemiyor.

Yaşadığımız hayatın üzerinde bizden önce atılmış pek çok ayak izi bulunduğunu unutuyoruz. Başkalarının hatalarını, korkularını ve tamamlanmamış hesaplarını da taşıyoruz. Üzerimize örtülmüş tonlarca ölü toprak, düşüncelerimizi kuşatan belirsizlikler ve bizi sorgulamaktan alıkoyan görünmez zincirler var. Bu yüzden kendimiz olmakta zorlanıyoruz.

Şu kısacık hayatımızda sürekli kötülüğün parçası olmak zorunda değiliz. Durmadan üretilen acıların içine gömülmek, hayatın coşkun ve derin bağlarını soğutmak zorunda değiliz.

Yeryüzünün her boylamında düşünme ve anlama koşullarımız giderek daralıyor. Oysa bir doğrunun parçası olmak, ancak doğru düşünmekle mümkün olabilir.

Bir gün sakince oturup, yaşamayı yeniden öğrenmeye başlamak iyi başlangıç olacak. Dünyayı duru duygularla kucaklamak, temiz havayı derin derin solumak ve hayatın karşıma çıkardıklarını acele etmeden anlamak...

Çünkü hayat, sürekli keşfetmek, anlamak ve anladıklarımızın ötesine geçmek değil midir?

Dokunmadığımız, hissetmediğimiz ve peşinden gitmediğimiz ateşler bize buz gibi geliyor. Oysa bir şeyi tanımadan onun sıcaklığını da soğukluğunu da bütünüyle bilemeyiz.

Elbette insan buz fırtınalarına da tutulur. Kayıplar yaşar, hayal kırıklıklarına uğrar, yolunu şaşırır. Ancak güçlükler karşısında bir çare aramak hayatı yüceltir.

Bu nedenle hayatın gözlerinin içine cesaretle bakmak gerekiyor. Onun çok sesli, çok renkli ve birbirine görünmez bağlarla tutunmuş doğasını fark etmek gerekiyor. Hayatın güzelliği biraz da birbirimizin karanlığına ışık taşıyabilmemizde saklıdır.

Sürekli kendimizi şaşkına çevirmek, zamana ve koşullara göre kalbimizi parçalara bölmek, kendi içimizdeki bütünlüğü zedelemekten başka neye yarıyor?

Fakat hayatın ürkütücü ateşlerinden geçerken bile aydınlığın kanatları büyüyebiliyor.

Hayatın anlamı belki de tam burada saklıdır. İnsan, yalnızca vardığı yerle değil, o yere ulaşırken dönüştüğü kişiyle de anlam kazanır.

Doğasını aşmak ve üzerindeki kalıpları kırmak isteyen her insan, bir bakıma kendi içinde direnmek zorundadır.

Kendimizle büyüttüğümüz umutsuzluğa bir son vermeli, varoluşumuzla barışmalıyız.

Kendimizle barışmak, insanla barışmak ve dünyayla barışmak...

Özgürleşmenin yolu, barıştan geçiyor.

Öyleyse umudu yalnızca güzel günlerin beklentisi olarak değil, zor günlerde de iyiliği seçebilme cesareti olarak görelim.

Yararlanılan Kaynaklar:

Stefan Zweig-Ruhları İyileştirenler

Seneca-Mutlu Yaşam Üzerine

Alain de Botton-Felsefenin Teselisi