Aydın bir gazeteci, kanaat önderiydi
Bülent Ağcabay: “İnsanların yaşamlarını şekillendiren, yön veren dönemler vardır. Benim içinde 17’li yaşlarda mesleki yaşantıma ışık tutan, kucak açan, gelişim sağlayan Sabah Gazetesi Sahibi Merhum Aykut Tuzcu ve Nurgün Balcıoğlu oldu. Sabah Gazetesi, mesleki eğitim aldığımız bir eğitim kuruluşu gibiydi. Merhum Aykut Tuzcu ileri görüşlü, aydın bir gazeteci, kanaat önderiydi. Yeniliğe açık bir yapısı vardı. Gaziantep’te internetin yeni yeni kullanılmaya başladığı günlerde, Sabah yerel bir gazete olmasına rağmen okuyucusuna dünyadaki gelişmeleri sayfasından yansıtırdı. Mekânın Cennet Olsun.”
Aykut Bey’in benim
hayatımda çok özel bir yeri var
Zahide Yalçın: “Aykut Bey, özel bir insandı. Herkesle tartışamazsın, ama Aykut Beyle tartışabilirdin. Yani Aykut Bey ile konuşabildiğiniz gibi tartışabilirdiniz de. Mesleğe başladığımda karşıma çıkan güzel bir insandı. Belki Aykut Bey ile tanışmamış ve Sabah Gazetesi’nde çalışmamış olsaydım, bu sektörde uzun çalışamazdım. Kadına yönelik şiddet ve kadın-erkek eşitliği gündeme gelmeden önce, Aykut Bey, bir erkek çalışanına nasıl davranırsa bir kadın çalışanına da öyle davranırdı. Kadını erkekten geri görmediği gibi kadına yönelik pozitif ayrımcılığı bize yaşattı. Kitap okumaya başlamamda büyük bir etkisi vardır. Sabah Gazetesi’nde çalışırken, babamı kaybettim ve Aykut Bey, bana bir baba gibi davrandı. O nedenle Aykut Bey’in benim hayatımda çok özel bir yeri var.
Sizi, sizden öğrendiklerimle
yaşatacağım
Adem Kesenek: “Sizi, sizden öğrendiklerimle yaşatacağım. 1999 yılının Kasım ayındaydı Aykut Bey’le ilk tanışmam. Ama şimdi aradan koskoca 20 yıl geçti. Bu süreçte acı tatlı birçok günümüz geçti. Ve Aykut Bey aramızdan yine Kasım ayında sessizce ayrılıp gitti. Bu acının tarifi yok. Aykut Bey, sizin bana sözlü olarak değil, yanınızdayken, göstererek tecrübe etmemi sağlayıp öğrettiğiniz gibi yoluma devam edeceğim. Ben sizden çok şey öğrendim. İşime olan aşkımı sizinle yürüdüğümüz 20 yılda aşıladım kendime. Hayata yenilmemeyi, bağlanmayı ve sonuna kadar mücadele etmeyi sizden öğrendim. Önümüze çıkan zorluklar ne kadar büyük olursa olsun, o hiç bir zaman vazgeçmezdi. Her zaman bir çıkış yolu arardı. Sizinle çok anımız oldu ama birini hiç unutmam. Bir bayram arifesi bayramlaşmak için elinizi öpmeye geldiğimde, elinizi öptürmemiştiniz. “Ben yaşlı mıyım Adem” demiştiniz. Evet, siz yaşlı değildiniz ama benim bu davranışım size olan saygımdandı demiştim. Ardından güzel şeyler söyleyenler ve sana rahmet dileyenler o kadar çok ki anlatamam. Sen çok güzel dostluklar, çok güzel anılar bıraktın ardından. İnsanlar seni anarken bakışlarından ölümünü kabullenemedikleri belli oluyor. Yattığın yer nurlarla dolsun güzel insan.”
Aykut Bey’in hep söylediği
bir sözü vardı. “Biz bir aileyiz”
Arzu Bulut: “23 yıl dile kolay. 23 yıl gibi bir süre nasıl anlatılır bilmiyorum. Bu süre içerisinde çok zorluklarla karşılaştık ama tüm bu zorlukların üstesinden yine beraber geldik. Çünkü birlikteyken çok güçlüydük. Aykut Bey’in hep söylediği bir sözü vardı. “Biz bir aileyiz.” Hem acı hem tatlı o kadar çok anımız oldu ki gerçekten bir aile olmayı başarmıştık. Ama şu günlerde ailemizin çok kıymetli üyesini kaybetmenin üzüntüsünü yaşıyoruz. Her sabah geldiğimde Aykut Bey’in “Günaydın Arzu” demesine o kadar alışmışım ki, şu an içimde yeri doldurulamayacak bir boşluk hissediyorum. Geldiğim zaman ilk işlerimden biri kendisine gazete götürmek olurdu. Biraz da bu sayede yerel ya da ulusal olsun gündemdeki hemen hemen her olaydan haberim olurdu. Aykut Bey nerede, nasıl konuşacağını bilen, ikna kabiliyeti yüksek, güler yüzlü ve esprili bir insandı. Bazen çok gergin ortamları bile bu sayede yumuşatmayı başarırdı. Karşısındaki insanlara karşı hep saygılıydı. İnsan ona, ister istemez saygı duyardı. Gitmeniz için daha çok erkendi Aykut Bey. Öyle duygularımı yazıya pek dökebilen bir insan değilim. Zaten bu yazı da duygularımı anlatmam için çok az. Ama şunu çok net söyleyebilirim ki, yeri asla doldurulamayacak bir insandı. Mekanı cennet olsun.”
“İyi insanlar
göçüp gidiyor”
Leyla Adın: “Nasıl yazmaya başlasam, ne yazsam hiç bilmiyorum. Sanırım ilk defa yazmaya başlarken elim klavyenin tuşlarına gitmiyor. Hani bazen kelimeler boğazında düğümlenir ya insanın, konuşamaz. Ya da söylemek istediği çok şey vardır aslında ama söyleyemez. Genelde bu durumu sözün bittiği yer diye tabir ederiz. Maalesef şu günlerde hissettiğim tam olarak bu. Aykut Bey’in aramızdan bu ani ayrılışı çalışanları olarak bizleri sözün bittiği yer noktasına getirdi.
Bence bir insanın nerede çalıştığı pek de önemli değil, önemli olan kimle ya da kimlerle çalıştığıdır. Çok şanslı biri olmalıyım ki Nurgün Hanım ve Aykut Bey gibi çok değerli insanlarla çalışma fırsatı buldum. Öyle bilgili, birikimli, kültürlü insanlar ki etrafındakilere hep katkı sağlayan iki önemli insan benim için. Çalışma hayatına ilk kez onların yanında başladığım için gerçekten çok mutluyum.
Aykut Bey, özellikle Gaziantep ile ilgili her konuda çok hassastı. Gaziantep’i çok sever ve kesinlikle laf getirtmezdi. Bu şehir için yapamayacağı şey yoktu desem yanlış olmaz sanırım. Yaşadığı şehri bu denli önemseyen, sahiplenen nadir insanlardan biriydi.
Karşısındaki insan kim olursa olsun herhangi bir sorununu dile getirdiği zaman dinler ve elinden gelen en iyi çözümü bulmaya çalışırdı. Güzel düşünür ve çok güzel konuşurdu. İnsan onu dinlerken hiç sıkılmazdı mesela. Ve ben onunla her konuşmamda yeni bir şeyler daha öğrendiğimi hissederdim. Kendisini ne zaman görsem hep bir şeyler okur ya da araştırırdı. Yararlı bir şeyler bulduğunda da bunu paylaşmayı çok severdi. Ve ardından değerli tavsiyelerde bulunurdu.
Hep çözüm odaklıydı. Kendisiyle çalıştığım süre içinde hiçbir çalışanının sorununa kulak tıkadığını görmedim. Elinden gelen en iyi çözüm yolunu bulmaya çalışırdı. Çok kibar bir insandı aynı zamanda. Bir şeyler isterken hep rica ederdi. Şunu yap, bunu yap gibi emir tarzında cümleler kesinlikle kurmazdı. Bu çok güzel bir şeydir. Böyle nezaketli insanlarla karşılaştığımız pek nadir oluyor. Onlar da göçüp gidiyor işte… Şu küçücük alana sığdırılamayacak kadar değerli bir insandı. Ve biz bu değeri ne yazık ki yitirdik. Hepimizin başı sağ olsun.”
Işığını yanında
götürdü
Leyla Albayram: “İlk işe girdiğimde odasındaki kitaplar dikkatimi çekmişti. Bir gün odasına çıktığımda sordum. Bütün kitapların onun yoldaşı olduğunu söylemişti. Çok kültürlü ve saygılı bir beyefendiydi.. Çok değerliydi bizim için. Bu acı haber bende derin üzüntü yarattı. Işığını yanında götürdü. Işıklar içinde uyusun.”
Mutlu bir yuvam varsa
bunu Aykut Bey’e borçluyum
Hüseyin Karataş: “Aykut Bey’in benim yanımda her zaman ayrı bir yeri var. Çünkü mutlu bir yuvam varsa, bunu Aykut Bey’e borçluyum. İş aradığım zamanlarda bana gazetenin kapılarını sonuna kadar açtı. Bize çalışanı gibi değil de, aileden biriymişiz gibi davranırdı. Nezaketli, sevgi dolu, bilgili, kültürlü ve dünyaya farklı pencereden bakardı. Sadece Gaziantep’i ve Türkiye’yi değil, dünyayı takip ederdi. Yazılarını her gün zevkle okur, düşündüren fıkraları çok hoşuma giderdi ve gittiğim her yerde de anlatırdım ve anlattığım kişilerin de çok hoşuna giderdi. Şimdi ben o fıkraları kimden okuyacağım. Zamansız gidişiniz bizleri çok üzdü. İçimiz her zaman hüzünlü ve buruk olacak. Mekanınız cennet olsun Aykut Bey, nurlar içinde uyuyun.”
Aykut abiyi kelimelerle
anlatmak mümkün değil
Süleyman Bademoğlu: “Aykut abiyi kelimelerle anlatmak mümkün değil. 1978 yılında yanında çalıştık, ekmeğini yedik. Hoşgörülü, sevgi dolu ve mütevazı bir insandı. Adam gibi adam derler ya adam gibi adamdı. Yani her yönüyle mükemmel bir insandı. Gaziantep’ten bir yıldız kaydı. Allah gani gani rahmet etsin, mekanı cennet olsun. Her zaman kalbimizde yaşatacağız.”
Desteği sayesinde
hayata bağlandım
Emine Baş: “Tanıdığım günden beri bana bir iş veren gibi değil de bir büyüğüm olarak her konuda destek oldu. Aykut Bey’in verdiği destek sayesinde hayata biraz daha bağlandım. Mekanı cennet olsun.”
RSS